Maðurinn minn var að lesa yfir handrit að bók sem vinur okkar er að skrifa. Í kvöld ætla þeir að hittast og fara yfir það sem hann hefur að segja eftir lesturinn. Ég fer með og mun geta spjallað í næði við eiginkonuna meðan þeir ræða þetta mikilvæga mál. Svo heppilega vill til að hún er íslensk og er góð vinkona mín og nýkomin heim eftir mánuð á Íslandi svo mér mun alls ekki leiðast, síður en svo. En mér finnst samt eitthvað macho-Hemingway-ískt við þessar aðstæður.
En hey, ég er að verða búin að brjóta skápinn niður. Reyndar næ ég ekki hurðunum af hjörunum, þær hafa líklega ekki verið hreyfðar síðan skápurinn var hrákasmíðaður 1959. En ég læt ekki bugast, hurðirnar og ramminn fjúka á morgun, hvernig sem við förum að því (ég neyðist til að fá hjálp frá gáfaða kokkinum mínum).
Lifið í friði.
ha ha einmitt! svo það blundar í þér ,,niðurrifsmanneskja,, og mega því gamlir skápar passa sig. Sumarkveðja úr blíðunni í Reykjavík
Ha, ég var einmitt dálítið svekkt með það hvað ég fékk lítið út úr því að brjóta þetta allt saman, hélt að ég fengi einhvers konar kikk út úr því að losa heimilið við þennan skáp sem ég hef elskað að hata frá því ég flutti hingað inn en… bara puð og ekkert stuð…