skandall á dag

kemur skapinu ekki í lag. Maðurinn minn er farinn að spyrja mig áður en ég opna munninn: Jæja, hvaða skandall á Íslandi í dag? Og einmitt í dag get ég sagt honum fyrrverandi bekkjarbróðir minn leiki aðalhlutverkið og hafi sent frá sér yfirlýsingu. Mér finnst ég alltaf svo gömul þegar fyrrverandi skólafélagar eru partur af aksjóninni þarna uppfrá. Enda er ég kannski bara gömul. Er maður ekki lagalega orðinn miðaldra þegar maður verður fertugur? Eða gerist það kannski fyrr og missti ég þá af því? Ég tala alltaf um mig sem stelpu og miða enn við að fólk sem er aðeins eldra en ég hljóti að vera um þrítugt. Er ég í afneitun?

Ég myndi alla vega detta niður dauð úr hlátri ef mér byðist að verða seðlabankaráðsmeðlimur.

Lifið í friði.

meira af brjóstum

Síðari greinin er alls ekki síðri. Mjög spennandi pæling og ég þarf greinilega að spá meira í þetta með leggina og rakhnífinn. Reyndar þjáist ég ekki við raksturinn svo þetta er ekki alveg jafnóhugnaleg undirgefni. En samt, af hverju mega konur ekki vera með hár á líkamanum? Og af hverju í ósköpunum er þessi krafa um hárleysi m.a.s. farin að smitast yfir á karlmenn?

Lifið í friði.

af draumsýnum og köldum veruleika húss í Lúx

Undanfarið hef ég leikið mér að þeirri hugmynd að verða einn af þýðendum íslenska hópsins í Brussel þegar þar að kemur. Ég þýddi dágóðan slatta af dóms- og lagaskjölum á síðasta ári og hef verið að spá í að láta lokaverkefnið mitt vera eitthvað í tengslum við Evrópubandalagiðsambandið (ég VERÐ þá að fara að læra þetta). Þar sem ég er mikill aðdáandi The Secret (þið ráðið því alfarið hvort þið trúið þessu eða fattið djókið) hef ég einbeitt mér að því að sjá mig koma heim úr vinnunni í fallegt einbýlishús rétt fyrir utan Brussel, með góðum garði, sundlaug og börnin svo glöð og kát í áhyggjuleysi sínu og maðurinn minn veifar mér úr vinnustofunni sinni þar sem hann situr við bókapökkun eftir góðan söludag.

Það runnu heldur betur á mig tvær grímur þegar ég frétti hvað hún Caroline vinkona vinar míns er farin að gera. Hún er þýskur arkitekt og var að fá vinnu við 300 milljóna evru verkefni í Lúxembúrg, fyrir Evrópusambandið (sko, í fyrsta!) sem ætlar að vera með þýðingamiðstöð sína þar. Ég veit ekki hversu oft ég fór í gegnum Lúx á sínum tíma, til að komast svo með lest til Parísar. En ég veit að ég ætla ekki, ekki að síkreta mér hús og garð í því krummaskuði. Það er ekki einu sinni flogið þangað lengur frá Íslandi!

Spurningin er þá hvort ég á að venda aftur yfir í bókmenntadraumana, eða hvort ég eigi bara að stefna hærra eins og mér var bent á að gera á dögunum: ég er ekki lengur að koma heim eftir spennandi dag í þýðingum, heldur eftir strembin fundahöld með öllum hinum sendiherrunum eða hvað sem bossarnir í Brussel eru kallaðir.

Lifið í friði.

af ótímabærum andlátsfréttum

Ég tel mig beita gagnrýnni hugsun nokkuð skipulega. Ég treysti fjölmiðlum ekki og hef ekki gert það síðan Broddi Broddason útskýrði fyrir okkur bláeygum 15 – 16 ára stúlkunum í 3.A, að þó að Dagblaðið segðist frjálst og óháð, væri það engin garantí fyrir því að það væri frjálst og óháð. Hann sáði fræi í frjóan svörð (damn, ég var að nota þetta í þýðingunni í gær, af hverju á ég ekki Með allt á hreinu á geisladisk?) og opnaði augu mín fyrir auglýsingaskrumi og því að vera á varðbergi gagnvart fjölmiðlum. Ég var þá þegar búin að átta mig á ýmsu sjálf, enda voru Þjóðviljinn og Mogginn báðir keyptir á mínu heimili og oft áhugavert að bera saman framsetningu þeirra á ákveðnum fréttum.
En ég er komin út í langloku í staðinn fyrir að segja bara það sem ég ætlaði að segja: Það er sífellt verið að boða andlát Laugavegarins. Það er hamrað á því að Laugavegurinn sé dauður. Ég viðurkenni það að þó ég hafi átt góðar stundir á terrössunni Hljómalind í sumar og borðað ágætan burrito á Santa Maria og keypt langflottustu bolina á börnin hjá Ranimosk, fannst mér Laugavegurinn í frekar trist ástandi, og benti til dæmis túristum sem ég ferjaði á gistiheimili borgarinnar ósjálfrátt á Skólavörðustíginn sem aðalgötu bæjarins. Í raun var ég búin að samþykkja að Laugavegurinn væri dauður. Laugavegurinn er kannski í lægð, enda er allt fokking þjóðfélagið í lægð. Sem betur fer berst gott fólk fyrir því að lífga upp á þessa gömlu drottningu. Í dag er m.a.s. blásið til hátíðar og bílunum ekki boðið með. Allir ætla að mæta, er það ekki? En ekki gleyma samt að fara og mótmæla eyðileggingu á Ingólfstorgi og gamla Sigtúni/Nasa. Tónleikar á Ingólfstorgi kl. 14.

Lifið í friði.

Ahwé ma’ hel – Café turc

Fékk skyndilega löngun í kardimommukaffi eins og er borið fram í N-Afríku, Tyrklandi o.s.frv.

Potturinn sem er notaður er lítill og mjór málmpottur (kopar), langur upp, með skafti: Rakweh. Líklega hægt að svindla með einhverjum smápotti, hef ekki prófað það því ég á Rakweh.

Fyrir fjóra litla bolla:

5 bollar af vatni
4 teskeiðar af fínmöluðu kaffi
sykur og kardimommur eftir smekk

Hita vatnið á meðalhita með sykrinum og hrært í. Um leið og fer að sjóða er potturinn tekinn af hellunni og kaffinu bætt út í.
Hrært.
Sett aftur á helluna og sett á vægan hita og suðan aftur látin koma upp, myndast froða eins og þegar mjólk er soðin, leyfa aðeins að lyftast upp. Taka af hellunni og hræra í með skeið.
Endurtakið tvisvar í viðbót.
(suðan sumsé látin koma upp fjórum sinnum, fyrst án kaffis og svo þrisvar með kaffi).

Látið svo bíða meðan kaffið sest á botninn.

Kaffið er tilbúið!

p.s. Ef þið viljið heldur Ahwé bala hel, sleppið þið einfaldlega kardimommunum.

Lifið í friði.

spjátrungur – gestalisti – veðurlýsing

Á fyrsta skóladeginum eru börnin öll voðalega sæt og fín og í raun finnst mér mun meira spennandi að mæla foreldrana út. Sumir eru uppstrílaðir og fínir. Í sexárabekkjarsetningunni í dag voru tvö í teinóttum fötum, það vakti vitanlega sérstaklega athygli mína. Karlinn var sérlega spjátrungslegur í svörtum jakka og teinóttum buxum, ofurtámjóum skóm, fölbleikri skyrtu og með blómaskreytt pastellitað bindi. Hann er lágvaxinn og ljós yfirlitum, með mjög stutt hár, þó ekki kiwi-klippinguna, en því sem næst, og svo vel snyrt skegg að það hlýtur að hafa verið gert í morgun. Þessi maður gersigraði keppnina Best tilhafða foreldrið og skaut nokkrum meikdollum með áberandi skartgripi ref fyrir rass.
Aðrir vöktu svo sem ekki athygli fyrir neitt sérstakt, bara svona nokkuð eðlilegt litróf af fólkinu í Copavogure.

Og nú sit ég hérna ein heima og reyni að klambra saman gestalista fyrir fertugsafmælið. Það er hægara sagt en gert. Ég þekki of marga og í adressubókinni minni hafa myndast alls konar misgrá svæði. Og svo er það sú leiðindastaðreynd að ég verð að halda þetta hér heima, í mínum 70 fermetrum án garðs né svala. Það flækir málið, þyrfti eiginlega að takmarka þetta. Á móti kemur að nokkuð öruggt er að ég mun fá mikið af neikvæðum svörum frá Íslandi.

Sem minnir mig á: Ef þið eruð á Facebook, er alveg þess virði að kíkja á samræður hjá Málræktarklúbbnum um neikvætt og jákvætt frá því á þriðjudaginn.

Haustið ákvað að koma til Parísar þann 1. september prontó. Það snöggkólnaði, rigndi mikið þann daginn og hefur verið skýjað síðan. Í dag blæs vindurinn þannig að hlerarnir nötra utan á húsinu.

Lifið í friði.

búin að öllu

Í Frakklandi er það mun frekar undirbúningur ársbyrjunar (og árið byrjar svo sannarlega í september í Frakklandi) en eitthvað jólastúss sem skekur tilveru alvöru húsmæðra. Ég held, svei mér þá, að ég sé bara nokkurn veginn búin að öllu.

Ég er búin að kaupa allt skóladótið og næstum allt er merkt. Þetta eru engir smálistar, liggur við að stærð strokleðranna sé gefin upp. Hentar mér að vísu ágætlega þá þarf ég minna að hugsa, en stundum er svolítið erfitt að leita þegar hægt er að velja um þrjátíu næstum því eins strokleður í risabúðinni.

Ég keypti, í fyrsta skiptið, skólaföt á krakkana. Það kom til af því að sonur minn átti bara margviðgerðar buxur (ekki bættar af mér, heldur móður vinar sem við hirðum fötin af þegar þau eru orðin of lítil, nú eða ömmunni á Íslandi sem tekur alltaf allt í gegn upp úr ferðatösku dóttur sinnar ómyndarinnar þegar hún kemur í heimsókn) og mér fannst það bara einhvern veginn ekki við hæfi að byrja þannig í 6 ára bekk. Og þegar við vorum að kaupa buxurnar (að sjálfsögðu í HogM) sáum við svo flottan bol að ég bara varð, ég hefði keypt slíkan á sjálfa mig ef ég væri ennþá eins og fyrir 15 árum þegar ég keypti mér oft boli fyrir 8-10 ára. Og svo sáum við loðvesti á stelpur, en ég var alltaf að leita að slíku fyrir dóttur mína í fyrra, hún er nefnilega sannfærð um að vera í það minnsta fjórðungur kisa og þráði svona vesti. Og hjá vestunum voru ferlega sætir skokkar… og börnin mín eiga sem sagt ný og fín föt fyrir fyrsta daginn í skólanum alveg eins og ég þegar ég var smærri. Mamma dressaði okkur systurnar alltaf upp í barnatískubúðinni Elfur, það voru einu fötin sem við fengum sem voru ekki heimasaumuð eða sem pabbi keypti á vinnuferðum í útlöndum.

Ég er ekki búin að gera heljarrannsókn og skipulagningu á skólanestismöguleikum eins og ég ætlaði mér, né er ég búin að gera kvöldverðarplan fyrir mánuðinn eins og ég hugsaði mér í vor. En það er aðallega vegna þess að í góða fríinu mínu í ágúst komst ég að þeirri niðurstöðu (og sátt) um sjálfa mig að ég er bara ekki þessi skipulagða týpa og þó ég myndi gera plan yfir hvað ætti að vera í matinn næstu daga, færi ég hvort eð er aldrei eftir því. Og hvað með það?

Lifið í friði.

nýjasti íbúinn í blokkinni

Ég frétti það í dag, að þann 26. júlí síðastliðinn fæddist lítil stúlka í blokkinni minni. Mamman var komin með væna bumbu þegar við fórum heim til Íslands í byrjun júlí, en ég held að hún hafi samt ekki átt vona á sér fyrr en í lok ágúst. Ég hafði svo ekkert séð hana síðan við komum heim en var lítið að spá í það, hvort eð er hálftómt húsið, enda ágúst alltaf aðalfrímánuður Frakka.

En stúlkan kom sem sagt í heiminn á stofugólfinu og voru þær mæðgur svo fluttar með sjúkrabíl á spítalann sem hafði sent mömmuna heim þremur dögum áður. Þá hafði hún komið og beðið um hjálp því hún væri með svo mikla og sterka verki að hún hefði það á tilfinningunni að komið væri að fæðingu, og henni liði bara eitthvað svo illa. Auðvitað var ekki hægt að taka við henni, tækin sögðu að þetta væru ekki hríðir og fullt af konum fá fyrirvaraverki án þess að nokkuð alvarlegt sé um að vera og hættu þessi væli kerling…

Þremur dögum eftir fæðinguna var litla stúlkan komin heim og er við hestaheilsu. Móðirin er hins vegar enn á spítalanum og var haldið sofandi í öndunarvél í þrjár vikur eftir að lungun í henni féllu saman daginn eftir fæðinguna. Mig grunar að hún hafi kannski verið með svínaflensuna, að minnsta kosti var hún með vírus sem lagðist illa á lungun og var hún nærri dauða en lífi um tíma. Og vírusinn má ekki nefna á nafn, samkvæmt húsverðinum sem hvíslaði fréttunum að mér. Pabbinn stendur sig víst eins og hetja með stelpurnar sínar tvær heima, eina tveggja ára og svo þessa nýfæddu. Drýpur víst ekki af honum, samkvæmt hinum sama hvíslandi húsverði.

Það er ekki bara á Íslandinu sem niðurskurður og aðhald kemur niður á heilbrigðiskerfinu. O sei sei, nei.

á matarmarkaðnum í dag

Það sem er mest gaman við að koma aftur til Frakklands, er náttúrulega að fara að kaupa í matinn. Í dag keypti ég þrjá fulla poka af grænmeti og ávöxtum á markaðnum og greiddi 15 evrur fyrir. Þetta voru laukar af öllum gerðum, glænýjar litlar kartöflur, gulrætur, sellerí, tómatar (nammigóðir), endívur (er til íslenska?) jólasalat, epli, bananar, apríkósur (sem þarf að borða fljótt), sítrónur og líklega eitthvað fleira. Flest frá Frakklandi.
Ég bað um sveppi, en þá fékk ég bara smá grettu og netta lóðrétta höfuðhreyfingu frá sölukonunni sem vildi ekki láta mig kaupa drasl. Mér hefur alltaf fundist það dálítið merkilegt hvað það tók mig langan tíma að skilja hvað það er mikilvægt og gott að fá afgreiðslu þegar ég kaupi ferskmeti í staðinn fyrir að standa eins og álfur í grænmetis- og ávaxtadeild búðanna, horfa girndaraugum á eitthvað sem manni sýnist gott en vita ekki hvað snýr upp eða niður á því eða hafa græna glóru um hvernig á að framreiða það og hætta því við að kaupa það. Ég skil alveg að búðir eins og Hagkaup og Bónus hafi ekki manneskjur á staðnum, það þyrfti alla vega að borga mér mikið fyrir að standa í deildinni og þykjast vera að selja eitthvað gott þegar megnið af vörunni er komið langt fram yfir líftíma sinn. Ókei, ég er leiðinleg, en það er nú samt staðreynd að hér í Frakklandi kaupir maður papriku sem maður getur haft í ísskáp og skorið sneið og sneið af í tvær vikur án þess að hún lympist niður og verði að grænni sveskju á einum sólarhring. Því lenti ég í heima á Íslandi einhvern tímann og hef varla haft geð í mér til að gera aðra tilraun. Paprika er sem betur fer það mikið góðgæti að maður getur alveg skorið hana alla niður og étið samstundis. Ég grillaði alla vega nokkrar ansi góðar þarna í fríinu heima núna.

En svo fór ég til fisksalans, sem er með sérstaka viðurkenningu fyrir að vera einn af bestu fisksölum landsins. Þar keypti ég þorskhnakka í máltíð kvöldins og svo einhvers konar lýsing eða ufsa (colinot) sem við ætlum að elda fljótlega. Þetta kostaði litlar 28 evrur, samt voru báðar tegundirnar á sértilboði. Fiskur er allt of dýr hérna og þess vegna borðum við fisk stundum ekki oftar en einu sinni í mánuði. Það er auðvitað hneisa. Mon dieu, hvað við fengum oft góðan fisk á Íslandi núna í júlí.

Lifið í friði.

heim

Þá er ég komin heim. Heim til Frakklands. Ég fékk enn og aftur staðfestingu á því að mér finnst heimilið mitt vera fallegt. Ég er stundum að hugsa til þess þegar ég er að heiman og verð þá stundum hrædd um að það sé alls ekki fallegt. Allt of mikið af húsgögnum sem passa ekki einu sinni saman, koma ekki einu sinni úr seríu, í allt of litlu rými. En þegar ég geng hingað inn, líður mér allt of vel til að það geti staðist. Líklega myndu einhverjir kúgast og jafnvel kasta dálítið upp yfir draslbúðastemningunni hérna. En svona vil ég hafa þetta og ekkert öðruvísi.

Nú þarf ég að reyna að koma börnunum fram úr rúminu, við fórum í loftið klukkan eitt að morgni, lentum klukkan sex að staðartíma og lögðum okkur um hálfníu. Klukkan orðin rúmlega tólf og þau bara sofa sem fastast, þrátt fyrir símann og mömmu sem hjalar blíðlega eitthvað um að nú skulum við vakna.
Sól og hiti úti, bakvið lokaða hlerana. Spurning um að opna þá og skella Rauðhettu í tækið. Var ég búin að segja það hér, að leikritið Rauðhetta sem Leikhópurinn Lotta sýnir víðsvegar um landið í sumar er algerlega þess virði að fara að sjá? Það er algerlega þess virði að fara með krakka að sjá Rauðhettu. Við skemmtum okkur mjög vel og keyptum diskinn sem hefur fylgt okkur á ferðalögum um landið (eyjuna okkar grænu). Þau ferðalög verða eitthvað gerð upp á næstu dögum. En nú verð ég að koma börnunum framúr, gefa þeim eitthvað að borða (til dæmis eru til rúsínur) og svo þurfum við að sækja pabbann sem var svo óheppinn að fá ekki miða með sömu vél og við og eyddi því nóttunni í Leifsstöð. Spennt að heyra af því þó líklega hafi hann bara steinsofið, eins og ég sagði við mömmu mína í gær, hann gæti eflaust sofið á hjóli, þessi maður.

Lifið í friði.