Lifið í friði.

Fyrsti dagur á bókasafninu í dag.

Hafragrauturinn er tilbúinn.

Rannsóknargögnin eru komin ofan í tösku. Og iPodinn, með nokkrum óíheyrðum Víðsjárþáttum, fyrir metróferðina.

Endilega, lestu fyrsta knúz ársins, hér.

Lifið í friði.

Og nú er klukkan farin að ganga ellefu og ég ekki byrjuð á neinu og á áreiðanlega eftir að gera allt!

Gleðileg jól, kæru lesendur. Hvar sem þið eruð, hver sem þið eruð. Gleðileg jól.

Lifið í friði.

Hvar á hótelið að vera? Það er stóra spurningin. Kunningi minn sem hefur stúderað viðhorf Reykvíkinga til miðbæjarins, segir að enginn íbúa beri í raun mikla virðingu fyrir Ingólfstorgi (sem allir kalla reyndar Hallærisplanið – ég líka, en mér finnst Hallærisplanið reyndar að mörgu leyti alveg hreint ágætt samt). Langflestum fannst víst fásinna að varðveita aðstöðu fyrir hjólabretta- og mótorhjólafólkið sem safnast þar saman. Mér finnst að það þurfi að vera aðstaða fyrir slíkt í miðbænum, hjólabrettafólk er alla vega, að mínu viti, skemmtilegur hluti mannlífsins og á algerlega heima þar (ég myndi reyndar líka vilja hafa körfubotavelli og fleira skemmtilegt alvöru city-dæmi, en ég veit ekki hvort þörfin er fyrir hendi, eða hvort það myndi nýtast – mótorhjólin geta vissulega farið aðeins lengra í burtu, enda vélknúin farartæki).
Alla vega er það deginum ljósara að það er ekki hægt að setja fólk sem vill eyða einni eða nokkrum nóttum í Reykjavík eitthvert upp í Borgartún eða lengra í austur. Það bara virkar ekki þannig. Tvö risastór, og þokkalega góð (helst ekki of dýr) hótel niðri í bæ, myndu sannarlega lífga upp á borgina.
Málið er að leyfa öllum arkítektum heimsins að taka þátt í samkeppni um hugmyndir að staðsetningu, svona verður vart gert nema með smá fórnarkostnaði. Hvað má missa sín? Hverju viljum við halda?

Lifið í friði.

Um eftirmiðdaginn fór ég með Frú Michaud upp á lögreglustöð, því auðvitað varð að tilkynna þetta. Þar var nóg að gera, hundur hafði klórað mann í fótinn og eigandinn ekki beðist afsökunar, svo maðurinn vildi kæra, en var á endanum sannfærður um að fara bara og finna hundaeigandann og biðja hann um að biðja sig afsökunar. Ein hafði týnt pappírum, önnur kom með yfirlit yfir símareikning úr farsímanum sem var stolið í síðasta mánuði og blóðroðnaði þegar hún sagði að númerin sem hringt var í, voru allt í klámlínur. Kona sem greinilega mætir oft í viku, var komin til að láta vita að blómapottur hefði verið brotinn og blómin væru út um allt, og svo væru enn sígarettustubbar út um allt. Við Frú Michaud erum svo heppnar með stigagang, hér fá blómapottar að vera í friði og reykingafólkið notar öskubakka.

Lögreglumaðurinn sem tók við okkur var bæði vingjarnlegur og kunni að vélrita, og tölvan hans og prentarinn virkuðu (staðalímynd mín af löggunni brotnaði þarna í þúsund mola). Hann sagði okkur hins vegar að í raun hefði fólkið ekki brotið nein lög. Frú Michaud hleypti þeim inn til sín og skrifaði ávísunina án þess að nokkur neyddi hana til þess. Þar að auki hafði konan látið hana fá tvö ilmvatnsglös, svona drasl sem verið er að selja á mörkuðum hérna, svo í raun gætu þau haldið því fram að þetta hafi verið viðskipti. Og það sem við komumst líka að, er að í raun má bankinn ekki einu sinni stöðva ávísunina, af þessari sömu ástæðu. Hún skrifaði hana sjálfviljug og hefur ekki rétt til að taka það til baka. Peningurinn hefur verið afhentur og það er óafturkræft.
Þau ræddu þarna saman þrjú í smá tíma um mismunandi orðalag, misnotkun á trausti varð ofan á, og vonandi mun bankinn komast upp með að leysa ávísunina ekki út. Hins vegar verður ekki farið gegn fólkinu, nema mun fleiri tilkynningar berist inn á borð lögreglunnar á næstu dögum. Þá fyrst yrði málið tekið til rannsóknar sem svikamál.

Djöfull var ég reið. Ég er búin að jafna mig núna, en helvítis skítapakk er það sem nýtir sér veikleika gamallar ekkju og snuðar hana um pening. Og svakalega geri ég mér sífellt betur grein fyrir því hvað við búum í dásamlega góðu húsi. Við erum ólík, en öll svo kurteis og almennileg hvert við annað og aldrei neitt vesen. M.a.s. durturinn, Herra Sinnep, sem býr hér fyrir neðan okkur og öskrar svolítið mikið á unglingana sína og konuna (sem öskra á móti, svo því sé haldið til haga). Hann er alltaf brosandi og almennilegur og hefur ekki oft kvartað yfir hávaða frá okkur, þó ég viti að stundum eru krakkarnir dálítið háværir, og þegar við erum með matarboð fram yfir miðnætti, erum við beint yfir þar sem þau sofa, því þau eru fjögur svo til fullorðin, í 70 m2 íbúð og foreldrarnir sofa í borðstofunni.

Jájá, börnin góð. Svik og prettir eiga sér stað á mismunandi plani. Sumir svíkja heilu bankana af heilu þjóðunum, aðrir láta sér duga smærri afrek. Og svo er þetta allt sett þannig upp að í raun er þetta löglegt:

Þú lést mig fá draslilmvatn sem kostar eina evru og ég asnaðist til að láta þig fá 300 í staðinn, því ég var svo óviss, svo rugluð, þú talaðir svo mikið, og virtist svo viss í þinni sök, minntist á manninn minn heitinn …

Hvað var það aftur sem Björgólfarnir og allir hinir, sögðu við Íslendinga?

Lifið í friði.

Hvað það er, sem fær fólk til að finnast það vera skyldugt að horfa, veit ég ekki alveg. En ég veit að mér hefði líklega liðið eins, mér hefði þótt ég þurfa að setjast niður yfir þessu, þó ég hafi í raun engan áhuga á að vita nokkuð um sumt fólk, sem þó er alltaf verið að klína í fjölmiðla.

Þess vegna get ég svo sem ekki gagnrýnt RÚV sérstaklega fyrir að vera að sýna svona ósóma. Kannski þurfum við að horfast í augu við ósómann.
Hins vegar leyfi ég mér, hér og nú, að gagnrýna hátt og snjallt þá ákvörðun stjórnar RÚV að kaupa ekki heimildamyndina Ge9n, sem er tilraun Hauks Más Helgasonar til að sýna hvað mál nímenninganna stóð fyrir. Það er hægt að lesa samskipti Sigrúnar Stefánsdóttur og Hauks Más hér.
Þarna sést svo óhugnalega vel hvað RÚV er afdönkuð stofnun, að manni blöskrar. Þetta bara getur ekki verið. Það er ekki hægt að sætta sig við svona „rök“, að myndatakan sé of furðuleg. Hvílík vanvirðing gagnvart kvikmyndagerðarlistinni. Hvílík heimska.
En það versta er þó að vita að þessi heimska er látalæti. Sigrún Stefánsdóttir veit alveg hvers vegna hún neitar að taka myndina til sýningar. Raunveruleg ástæða er þöggun. Hræðsla við að sýna eitthvað sem gæti kannski vakið lýðinn upp, fengið fólk til þess að hugsa.
Þá er nú öruggara að sýna bara Björgólf Thor sem „ungan mann á reiðhjóli“. Það mun ekki duga til að rífa fólk upp úr sófanum og út á götu. Eða hvað?

Uppfært: Ég kalla dönsku myndina „ósóma“, sem er líklega vanhugsað af mér. Ég hef ekki séð hana og veit ekkert um það hvort hún er ósómi eða ekki. Ég var meira að vísa til þess að mér sýndist fólki yfirleitt líða mjög illa yfir þessari mynd.

Lifið í friði.

En það eru aðrir vefir snarvirkir á meðan. Knúz.is birtir grein á hverjum morgni, eigulegt hleður inn alls konar fallegu dóti, nú er m.a.s. komið jólaskraut og afar falleg kökubox. Svo eru nokkrir bloggvinir duglegir áfram, en reyndar ekki margir, en Druslbókardömur virðast vera að ná að taka yfir heiminn og jafnvel meira.

Ég verð í fyrsta skipti í mörg ár, dálítið lengi heima í kringum jólin. Hugmyndin er að reyna að hespa ritgerðinni af, en miðað við hvað mér gengur hægt núna er ég ekki alveg viss hvort það náist. Ég er líka búin að fá það á hreint, loksins, að ég þarf að gera eitt aukaverkefni til að fylla íslenskukvótann. Ég spurði hvort ég mætti taka hópskrúfusleik við erlenda aðila á degi íslenskrar tungu, en það var ekki samþykkt. Ég þarf víst að skrifa eitthvað gáfulegt á blað.
Ég hlakka til að koma heim. Það er komið myrkur hér líka og þetta árið er ég mjög sæl með myrkrið. Ég man ekki hvort það er kannski alltaf þannig. Er það kannski bara febrúar sem er erfiður? Eða var það ekki þannig? Æ, kannski er eins gott að maður man aldrei neitt. Hins vegar skal ég ekki samþykkja að það sé gott hvað tíminn líður hratt, en ég ætla ekki að tala meira um það núna.

Undanfarna daga hef ég verið hálf manneskja, með hrikalega hálsbólgu og beinverki. Ég er búin að komast að því að þegar ég verð veik, verð ég alveg ömurleg og vorkenni mér óhóflega mikið. Mér tókst samt að halda vælinu fyrir fjölskyldumeðlimi og þá sem slysuðust til að eiga við mig símasamtöl þessa tvo, þrjá daga, sem mér finnast hafa verið fimmtíu (og svo væli ég samt yfir því hvað tíminn líður hratt, svona er ég nú mikill bjáni).
En ég fór í heilsubúð í gær, og fjárfesti í ofursírópi frá einhverjum manni sem vinnur þetta úr hunangsflugum eða efninu sem umlykur hunangsflugurnar eða eitthvað svoleiðis. Allt rosalega lífrænt og er víst kallað pensillín náttúrunnar. Eða eitthvað annað. Æ, þið skiljið, mig langar rosalega til að segja ykkur að mér snarbatnaði um leið og ég fór að taka þetta inn, en ég nenni samt ekki að standa upp til að finna flöskuna eða gúggla þessu. En þetta er voðalega sniðugt. Nema mér slái niður aftur, þá er það ekki sniðugt. Og kannski er þetta bara sálrænt, hver veit?
Ég veit ekki hvernig á því stendur, en undanfarið hefur dálítið mikið af svona aldrei hlutum orðið að ha, jú, víst stundum – hlutum. En núna man ég bara þetta með að ég verð sko aldrei veik. Ég man samt að um daginn hugsaði ég um að eitthvað tvennt aldrei hætti að verða aldrei sama daginn. Hvort það dugði til að ég hætti að segja aldrei? Nei, aldrei skal ég hætta því!

Lifið í friði.

Vændi er málaflokkur sem á ekki að rugla saman við heimilisstörf.

Vændi er ekki það sama og kynlíf milli tveggja fullorðinna og viljugra einstaklinga. Þess vegna er ekki heldur hægt að rugla vændi saman við réttindi samkynhneigðra.

Vændi þrífst í skúmaskotum, og að lögleiða það myndi væntanlega ekki breyta neinu. Þetta tengist nefnilega siðferðiskennd okkar, þetta er feimnismál og ég efast um að það muni breytast. Það langar engan til að aka sperrtur upp að rauða flotta áberandi vændishúsinu við Suðurlandsbraut, hitta þar í innganginum frænda (eða frænku) og spjalla aðeins, áður en maður lítur á klukkuna og segir: „Jæja, það fer að koma að mér, best að drífa sig inn á biðstofuna!“

Það er klifað á því að fólk sem stundar vændi og er hamingjusamt sé þaggað niður, en samt finn ég endalaus viðtöl við fólk hér sem kallar sig starfsmann í kynlífsþjónustu og segist vilja fá réttindi. Það er svo furðulegt, að stundum fær maður svo sterklega á tilfinninguna að þetta fólk sé að þóknast einhverjum öðrum með því að tala, því tal þeirra einkennist af endurtekningum á sömu frösunum. Aftur og aftur. Eins og það hafi lært ákveðna frasa en hugsunin sé svo til engin. Ég held að þöggun sé ekki vandamálið, heldur tengist þetta frekar því sem ég benti á hér að ofan, að þetta er of siðferðistengt og ég í alvöru talað efast stórlega um að lagasetningar breyti því.

Aðgerðir hópsins Stóra systir hafa vakið verðskuldaða athygli. Sumir skrifa popúlískar hugleiðingar um að vændi sé nú viðurkennt í sumum löndum, sem er svona álíka og að segja að spilling sé viðurkennd í sumum löndum. Það er rifist um þetta hér í Frakklandi, í Hollandi og bara í öllum vestrænum ríkjum, m.a.s. í púrítaníska Noregi (omg!), þetta er rætt fram og til baka og er einn af erfiðustu málaflokkum sem stjórnmálamenn eiga við, eins og lagasetningar í kross sýna berlega.
Athugasemdirnar hafa svo styrkt mig í því sem ég vildi sagt hafa: Eftir að hafa sofið á því, styð ég Stóru systur alla leið. Það veitir ekki af að hrista aðeins upp í þessu liði. Ég held að vændi sé einmitt vandlega samofið annarri spillingu í þjóðfélaginu, og nákvæm og góð lögreglurannsókn gæti leitt til þess að önnur undirheimastarfsemi yrði afhjúpuð. Mig grunar að valdamikið fólk sé nátengt þessum málum, og það skýri áhugaleysið (jahá, hér er sko samsæriskenning og allt!).

Ég verð eiginlega að skrifa nánar um þetta, en ég bara hef ekki tíma núna, ég á að liggja yfir lokaverkefni í þýðingafræðum, ekki félagsfræðilegri stúdíu á vændi. Eins og þetta er nú áhugavert mál.

Lifið í friði.

Mér finnst þetta hrikaleg kenning og ég stend fast á því að þetta er rangt. Ég hef engar vísindalegar rannsóknir til að bakka mig upp, hafa verið gerðar alvöru rannsóknir á þessu? Til dæmis á viðhorfi drengja til kennslukvenna? Eru þeir hræddir við þær? Og allar hinar freku stelpurnar í bekknum? Mér detta strax í hug stelpurnar sem efndu til kröfugöngu sem gekk út á að fá Justin Bieber til Íslands (eða einhvern annan, ég er ekki viss og mér dettur ekki í hug að leita uppi fréttina, sem olli mér svo mikilli depurð að ég veit ekki hvort ég verð nokkurn tímann söm). Eru það þær sem bæla niður stráka svo þeir geta ekki orðið karlmenn og verða bara ólæsir aumingjar?

Æh, hvað ég er þreytt. Þreytt á rökræðum um efni sem eru svo flókin og erfið að varla er hægt að ræða þau, sérstaklega ekki við fólk sem hefur ákveðið afstöðu sína og biður bara um eitthvað sem hægt er að rífa í sig með útúrsnúningum og oft hrikalegum dónaskap. Þreytt. En það er nú líka mánudagur í dag. Eins og bent var á, á feisbúkk í morgun, verður þriðjudagur á morgun. Þá verður vonandi skemmtilegra í mér hljóðið.

Lifið í friði.

[This notion that these media companies are just "giving us what the public wants": No! They're giving us what the media companies want, they're giving us what the advertisers want. And they're packaging it in such a way as to make it sound like it's our fault. And it's not!]

Ég hvet alla til að horfa á myndband sem minnti mig aftur á hvað ég þoli illa vefi eins og Pjattrófurnar og bleikt. Þessir miðlar eru nákvæmlega að gera þetta. Fjalla um dót og hluti á úthugsaðan hátt til að selja það sama dót og fylla í auglýsingarammana allt í kringum „efnið“.

Þetta er átta mínútna stikla, en ég lofa því að það er ekki tímasóun að horfa á hana og jafnvel nota pásutakkann ef þú ert ekki viss um að hafa skilið eitthvað rétt. Farðu hingað.

Og hér er vefur heimildamyndarinnar.

Og svo er náttúrulega um að gera að fá sér knúz reglulega!

Lifið í friði.