Sarpur fyrir júlí, 2005



maður lifandi kaka

Mér finnst ástæðulaust að leyna ykkur því að möndlukakan á maðurlifandi.is er dásamleg.
Ég ætla að setja aðeins minni sykur næst og í stað 2 tsk. egg setti ég einfaldlega 2 egg.
Kakan er algert nammi og mjög auðvelt að gera hana. Möndluhökkunin er kannski smá maus, en þar sem magnið er ekki meira, reyndist það fljótlegt. Að hakka hnetur og súkkulaði er mjög auðvelt á bretti með góðum hníf sem maður ruggar bara yfir hráefninu þar til manni finnst allt orðið nógu fínhakkað. Restin er bara písofkeik eins og Ingibjörg myndi segja. (Hún sagðist, í útvarpsviðtali, hafa málað herbergið sitt Signublátt, ég er enn að hlægja…)

Lifið í friði.

endurtekið efni

Ég ætla að feta í fótspor snillingsins Uppglennings og birta endurtekið efni. Þennan reiða pistil skrifaði ég í september síðastliðnum. Mér finnst hann eiga við aftur í dag. Ég sé mig knúna til að taka fram að ég er ekki MEÐ hryðjuverkum. Þið ættuð öll að vita að ég er friðarsinni og trúi því statt og stöðugt að ofbeldi geti horfið úr heiminum. Ég er hins vegar afar ósátt við „tveggja gíra réttlæti“ eins og Frakkarnir kalla fyrirbrigðið, hjarta mínu blæðir jafnt með Írökum og Englendingum, Tjétsenum og Rússum.
Hér kemur pistillinn:

BREYTUM-ST

Morgunblaðið síðasta laugardag fordæmir hryðjuverkamennina frá Tjétsínu og segir ALLAN HEIMINN STANDA MEÐ RÚSSLANDI. !?
Þessu er haldið fram í forystugrein, svo er vitanlega annars staðar í blaðinu heil síða með lýsingum og listi yfir öll hryðjuverkin síðustu ár. Einhvers staðar er minnst á ódæði Rússa í Tjétsínu, en þá er talað um eyðileggingu Grosníu Í LOK SÍÐUSTU ALDAR, eins og það ætti þá bara að vera löngu gleymt. ?! Er þetta stríð sem sagt búið í hugum Íslendinga? Er ekki verið að myrða og pynda fólk í Tjétsínu í dag?
Ég skil ekki hvernig við feit og fordekruð getum vogað okkur að hafa skoðun á því hvernig Tsétsénar og aðrar kúgaðar þjóðir eiga að haga sér. Ég er vitanlega illilega hrærð yfir þessum atburðum í Rússlandi, en það er samt ekki ljóst enn, hvað þá að það lægi ljóst fyrir síðasta laugardag, hverjum þetta blóðbað er í raun að kenna. Jú, blaðamaður Moggans fantasmerar eitthvað með að einhverjir arabar liggi í valnum. !? Fann hann þetta á heimasíðu W sjálfs, eða hvað? Og hvernig getur blaðamaður á Íslandi verið með vandlætingartón meðan móðir sem missti börnin sín minnir á það að Rússar hafi niðurlægt og myrt fleiri börn í Tjétsínu, en þeir í Rússlandi? Er einhver lógík í því að við lepjum upp áróðurinn að vestan, meðan fólkið sem horfir í augu dauðans, heldur sönsum og bendir á að sökudólgana sé kannski ekki svo augljóst mál að finna?
Getum við aðeins staldrað við og reynt að skilja hvers lags örvænting rekur fólk til að taka börn í gíslingu? Voru þeir kannski að reyna að fá áheyrn heimsins, þ.e. að vekja athygli á ömurlegu ástandinu heima fyrir án þess að Rússar voguðu sér að kála gíslunum með gasi áður en heimurinn fór að fylgjast með gíslatökunni, eins og var gert í leikhúsi Moskvu fyrir skömmu síðan? Þeir ímynduðu sér kannski að herinn legði aldrei til atlögu ef þeir hefðu börn fyrir framan sig?
Er ekki kominn tími til að íslensk dagblöð leyfi sér að hafa annan tón en W og Pútín viðhafa til að hylma yfir sínum eigin voðaverkum? Þeirra eilífa raus um alþjóðleg hryðjuverkagrýlusamtök heldur áfram þó þeir hafi þurft að játa á sig lygar og falsanir í sambandi við Írak og Afganistan.
Er ekki kominn tími til að við Íslendingar gerum okkur grein fyrir því að okkar ríki, okkar land, við, þjóðin sjálf, þú og ég, skrifum undir stuðning við ofbeldisverkin í Írak og eigum því yfir höfði okkar að þeir komi og hefni sín?
Vöknum Íslendingar! Vöknum til meðvitundar um að hvert líf á jörðu er dýrmætt, að við eigum ÖLL að vera jafn rétthá.
Ekki kynjajafnrétti heldur mannkynsjafnrétti.
Ekki peningavald, heldur mannauðsmáttur.
Ef breyta á heiminum, þarf að byrja smátt. Byrja þú í þínu höfði.
Lifið í friði.

Voilà. Lifið í friði.

Paul og Maya

Það er sérlega skemmtilegt að flakka milli þorpa í Frakklandi og finna alls konar antíksölur (antiquités/brocante) eða umboðssölur (dépôt vente).
Maður dettur inn hjá hágæða húsgagnasmiðum sem kaupa húsgögn úr sveitabæjunum og vilja ekkert yngra en 1870 eins og maðurinn sem seldi Laurence eldhúsborðið sitt sem er 260 cm á lengd og 94 cm á breidd.
Hann sagðist dauðfeginn að losna við þetta stóra borð enda sérhæfir hann sig í litlum skápum sem voru upprunalega eiginlega ferðatöskur vinnumannanna sem flökkuðu milli bæja í vinnu. Þeir höfðu þá allt sitt hafurtask í skápnum og skelltu honum upp á kerru og ferðuðust þannig þangað sem eitthvað var að gera. Mjög skemmtilegir skápar og er ég ákveðin í að eignast slíkan grip einn góðan veðurdag.
Svo getur maður komið í lítið ofurfallegt þorp og séð þar kaffihús með plastborðum og scheppes sóltjöldum og málað skilti sem auglýsir dépôt vente. Manni finnst skiltið kannski dálítið Emblulegt og fær fiðring í magann. Hér hlýtur að vera eitthvað spennandi.
Fyrst kemur maður inn á kaffihúsið. Þar trónir ung akfeit stúlka við kassann við enda barsins. Við sjálfan barinn hangir lufsulegur ungur maður sem lítur út fyrir að þiggja atvinnuleysisbætur (ég hef enga fordóma, þetta er bara svona ákveðin tegund af mönnum, er það ekki?) með bjór í glasi fyrir framan sig. Hann horfir sljóu augnaráði á okkur.
Skilti vísa á umboðssöluna út í bakgarð. Dúkarnir á plastborðunum í innri salnum eru dökkblá indversk næfurþunn efni með gullbróderingum og pallíettum sem stinga í stúf við undarlegar sjávarskreytingar á veggjum, akkeri, netbútar, baujur o.fl. Við erum mörg hundruð kílómetra frá sjó en það er ekkert að því að láta sig dreyma.
Frá bakgarðinum þarf slösuð ég að skakklappast niður undarlega illa steyptar tröppur. Við enda þeirra blasir hundur á stærð við vænan kálf. Hann teygir á keðju sem er samsett úr ýmsum vírbútum og einhverju fleiru óskilgreinanlegu og geltir hátt og grimmilega. Það er ekki laust við að þrátt fyrir hitann renni manni kalt vatn milli skinns og hörunds.
Við komum inn í meðalstóra skemmu sem er svo troðfull af dóti að varla er hægt að stíga niður fæti. Þarna er eldhúsinnrétting úr hjólhýsi, sófi sem hefði sómt sér á Southfork, lampaskermar, beyglaðir pottar, samansafn af glösum, skálum, öskubökkum og öllu þessu smádóti sem fyllir alltaf svona umboðssölur. Mjög mikið af dótinu kemur greinilega úr barnaherbergjum, oft líklega jóla- og páskaskraut sem börnin hafa gert í skólanum. Þarna fundum við þrjár fínar tréhillur sem við vildum fá að vita hvað kostuðu. Smærri útgáfa af akfeitu unglingstúlkunni hafði fylgt á eftir okkur niður. Við spurðum hana hvað þetta kostaði og hún sagðist verða að ná í mömmu sína. Eftir drjúga stund birtist stærsta útgáfan af kvengerð heimilisins, með svart mikið hár í risastórum appelsínugulum indjánakufli. Við náðum hilluverðinu niður um 4 evrur.
Vinir okkar voru að skoða eitthvað lítið sófaborð og skyndilega öskrar litli og tágranni kallinn sem við höfðum séð glitta í á bak við skemmuna að með sófanum fylgi tveir stórir hægindastólar. Hann var greinilega sannfærður um að þetta sófasett væri gullið í draslkistunni og að við hlytum að hafa mikinn áhuga á því.
Við klöngruðumst upp stigann og inn í annað bakherbergi sem frúin hafði sagt okkur frá. Þar var forláta verksmiðjuvigt sem maður getur bara ekki keypt þegar maður býr í íbúð í blokk og frábærir stólar sem þau vildu ekki selja. Upp um alla veggi héngu málverk af undarlega löguðum berum konum, bátum á reki á sjó og öðrum landslagssenum sem hljóta að hafa verið eftir einhvern vin þeirra, ef kerlingin er ekki að mála sjálf (eins og sumir sem ég minntist á í byrjun þó að gæðin séu ekki samlíkjanleg).
Á gólfi upp við hurð sýndist okkur standa kjötpoki sem er ekki gott í þessum hita og þykkt lag af ryki lá yfir öllu svo við ákváðum að vera ekkert að fá okkur svaldrykk hjá þeim.
Þegar við ókum í burtu sáum við skiltið yfir hurðinni: CHEZ PAUL ET MAYA.

Lifið í friði.

sveit og sviti

Ég eyddi heitri og sólríkri vikunni í sveitinni hjá Laurence. Laurence býr ein í gömlum sveitabæ á miðjum akri. Hún er með fullt af fallegum trjám í garðinum kringum húsið og maður sér ekki niður á veg. Sælan er hvílík að ég kom heim með öndina í hálsinum og tilkynnti manninum mínum að við ætluðum að flytja í sveit líka. Ég veit ekki hversu lengi ég myndi endast þannig, er dálítið steinsteypubarn í mér, en mér finnst samt þess virði að spá í þetta út frá hamingju barnanna, stærra húsnæði og fleiru slíku. Vendôme er lítil borg með TGV-hraðlest sem er klukkustund til Parísar. Ekki slæmt að finna sér hús í fimm mínútna fjarlægð frá lestarstöðinni en vandamálið er að fleiri hugsa slíkt hið sama og húsin á ákveðnum svæðum hækka hratt og örugglega.
Ég hafði það nú af að misstíga mig þannig í byrjun vikunnar að ég skakklappast um á spelku með bólginn og svartan ökkla. Ekkert brotnaði né slitnaði en ég er ekki til stórræðanna. Þess vegna var ég fegin í vonbrigðunum þegar enginn ferðalangur sýndi sig í göngutúr í dag. Hitinn er illilega hár og sólin yfir sig björt þessa dagana. Kannski ekki við því að búast að Íslendingar séu í miklu göngustuði.
Vinnulega séð var vikan bæði vond og góð. Sumir hlutanna sem við máluðum eru líklega ónýtir, a.m.k. verðum við að byrja upp á nýtt. Aðrir koma hvílíkt flott út. Og í morgun skakklappaðist ég í bókabúð og fann bók sem mun líklega létta okkur lífið þó ég þurfi að fletta ansi mörgum orðum upp. Það er alltaf erfitt að byrja á einhverju nýju, alltaf einhver sértækur orðaforði sem flækist fyrir manni. En gaman líka.
Annars er ekkert að frétta nema gras er grænt, tré eru hvert öðru fallegri, það eru til margs konar skordýr sem sum eru frekar ógnvekjandi en eðlur eru hins vegar einhverra hluta vegna eitt það skemmtilegasta sem maður sér í náttúrunni eins og reyndar líka fuglar. Ha!

Lifið í friði.

afstæði

Mér finnst merkilegasta frétt vikunnar vera dýri veitingastaðurinn sem á að opna á Íslandi. Sprengjur í London og ólympíuleikar á sama stað falla gersamlega í skuggann af þessu.
Flestir þeir sem ég þekki og eru fjáðir, eru líka frekar naumir. Ekki beint nískir, en það er samt ástæða fyrir því að þeir eru loðnari um lófana en hinir (og miklu fleiri) sem ég þekki og eiga í vanræðum með að ná endum saman. Þeir eru oft sniðugir að láta bjóða sér, og fara „vel“ með aurinn sinn. Ég efast stórlega um að mikið af ríku fólki eigi eftir að koma á þennan dýra veitingastað í Reykjavík. Ætli það verði ekki mest fólk sem á í raun ekki fyrir því en langar svo að fara því það er svo smart að hafa komið? Eða hvað? Kannski kemur aldrei neinn. Og hvað í fjandanum á maturinn eiginlega að kosta? Er ekki verið að selja steikur á fimmþúsundkall á hinum „ódýru“ stöðunum fyrir plebbana sem eiga hvorki frægð né troðin seðlaveski? Ég hlakka til að fylgjast með þessu máli. Þetta bjargar vikunni frá því að vera bæði veðurfarslega og fréttalega ómöguleg.
Frekar lamað veður hérna, ekki þó rigning í dag og farið að hlýna aðeins, en búið að vera hráslagalega íslenskt veður undanfarna daga. Maður varð að fara í lokaða skó á föstudaginn eftir að koma heim með bláar tær á fimmtudeginum.

Annars er ég að fara upp í sveit á morgun í fjóra daga með verðandi samstarfskonu minni. Við ætlum að gera tilraunir með málningu og ýmislegt spennandi. Drattaðist niður í geymslu í morgun og troðfyllti bílinn af dóti. Var hálfþunn eftir víndrykkju með kallinum í gærkvöldi og þetta var mikið þrekvirki. Ég hata geymslur. Allar geymslur fyllast af drasli, sama hvað maður er ákveðinn í að láta það ekki gerast. En vonandi get ég komið þessu dóti í verð eftir að ég verð búin að fegra það. Og vonandi getum við látið drauminn um að gera þetta að atvinnu okkar rætast. En það kemur í ljós í haust.

Mugison er með tónleika hér aftur 21. júlí. Ég ætla að fara og tókst m.a.s. með smá andlegu ofbeldi (þú hefur aldrei áhuga á neinu frá mínu landi, ertu búinn að lesa Laxness? Ertu búinn að lesa Eddu? Þér er skítsama um uppruna minn…) að fá manninn minn til að samþykkja að koma með mér.

Sé ykkur um næstu helgi. Lifið heil og verið dugleg að skrifa. Bloggið er frekar dauflegt þessa dagana finnst mér. Ekki það að sjálf er ég gersamlega andlaus og kreisti þetta röfl úr mér núna með miklum erfiðismunum og er alveg búin núna. Farin að leggja mig.

Lifið í friði.

túlkun

Á þriðjudagskvöldið var ég ein heima með börnunum. Sjaldgæft fyrir mig og yfirleitt nýt ég þess út í ystu æsar að horfa á einhverja rómantíska mynd sem ég hef tekið upp nokkrum mánuðum áður og maðurinn minn þolir ekki að horfa á með mér. En börnin voru frekar uppskrúfuð yfir heimkomu Sólrúnar og voru með læti.
Ég þoli ekki að horfa á bíómyndir undir sífelldum truflunum og þess vegna lenti ég inn á þætti á TF1 með brotum úr mistökum í sjónvarpi. Svona þættir eru mjög reglulega á dagskrá hérna og þess vegna þekkir maður mikið af myndbrotunum en í þetta sinn sá ég nokkur í fyrsta skipti.
Ég er fullkominn áhorfandi að svona efni, ég grenja úr hlátri þegar ég sé fólk hafa sig að fíflum, get stundum hlegið heilu dagana ef ég er svo heppin að sjá fólk detta úti á götu og það sem þáttastjórnendur lenda í er margfalt neyðarlegra en eitt feilspor á förnum vegi.
Eitt af brotunum var úr Roland Garros tenniskeppninni. Þar var Michael Chang að fagna sigri á ensku og þulur sem talaði yfir á frönsku í beinni útsendingu.
Michael Chang: And of course I have to thank the Lord Jesus. I would not have been here without him.
Og þulurinn: Og svo þakkar hann einhverjum LUIGI. Hlýtur að vera vinur hans…

Þetta minnti mig á atvik sem ég lenti í fyrir nokkrum árum. Þá fór ég með hóp af verkfræðingum niður í holræsakerfi borgarinnar. Ég hafði aldrei heimsótt þau áður, forðast að fara niður í þröng göng þó ég sé alls ekki sjúklega hrædd. Bara ekkert voðalega spennt fyrir svona stöðum. En þarna var ég með hóp af spenntum mönnum sem vildu stúdera holræsin í París því þeir ætluðu að byggja holræsakerfi fyrir norðan einhvers staðar.
Við ákváðum að taka leiðsögumann. Það hlutverk er leyst af hendi af starfsmönnum holræsakerfisins. Fengum stóran og mikinn rum sem bar þess merki að hafa lifað stórum hluta lífs síns í holræsum og virtist líða afar vel með það og var mjög stoltur og montinn af holræsakerfi Parísar sem er reyndar mjög glæsilegt, er t.d. manngengt sem er einstakt.
Hann byrjaði að þusa og útskýra hin ýmsu smáatriði. Ég reyndi eftir bestu getu að þýða jafnóðum það sem maðurinn var að segja án þess að missa af því sem hann sagði á eftir því hann hafði lítinn skilning á því að ég þyrfti að túlka sögur hans og hélt hiklaust áfram vaðli sínum.
Fát kom á mig þegar hann fór að útskýra fjölda rotta og að einu sinni á ári væri fiskum hleypt út í rörin til að fækka þeim! Mennirnir fengu sama skelfingar- og undrunarsvip og ég fann að myndaðist á eigin andliti þegar ég bar setninguna fram. Fiskar! Hvernig fiskar éta rottur? Það getur ekki verið!
Ég var ekkert smá skömmustuleg þegar ég náði að stöðva manninn og biðja um nánari útskýringu.
Fiskur: poisson. Eitur: poison.
Eitt af því fyrsta sem maður lærir í frönskunni.

Fljótlega gáfumst við upp á sögum holræsamannsins, og sögðum honum að við vildum bara skoða. Hann varð mjög svekktur, ekki einu sinni hálfnaður með fyrirlesturinn og gekk til baka tuldrandi eitthvað um hálfvita frá útlöndum. Við höfðum smá áhyggjur af því að hann færi í fiskabúrið og hleypti einhverjum skrímslum á okkur, en við komumst heil á húfi upp úr göngunum og hef ég ekki heiðrað 6 milljón rotturnar sem þar búa með nærveru minni síðan.

Lifið í friði.

myndir uppglennings

Farið inn á uppglenning og skoðið myndirnar hans. Uppáhalds uppáhalds myndin mín heitir „Kynning hjá Hringnum 2002“.
Glæsilegar konur komnar af „besta aldri“ (sem er væntanlega 25-31 árs skv. kvennablöðum), bollastellið og myndirnar fyrir aftan þær. Stórkostleg stemning á þessari mynd. Ímyndið ykkur ef þetta væri forsetinn og forsætisráðherra en ekki stjórn Hringsins. Heimurinn væri sannarlega betri ef konur réðu.

Lifið í friði.

magnleysi

Á hverjum degi get ég kvartað yfir einhverju nýju. Í dag sit ég hér í algeru magnleysi meðan hópur bindiskalla og dragtakellinga taka ákvörðun sem varðar mig og líf mitt. Og ég hef ekki orð um það að segja.
Hver veit nema ég komi til Íslands sem ólympískur flóttamaður? Ætti kannski að hafa samband við Halldór beint (er hann ekki í Vesturbæjarlauginni á morgnana?) og gera honum tilboð um að koma með hóp af góðu og gegnu fólki með mér. Frönskum snillingum sem gætu rifið íslenskt þjóðfélag upp. Best að minnast ekki á hæfni Frakka til að mótmæla, það gæti fengið hann til að hika, voða gott að ríkja yfir þjóð sem bloggar bara. Stórhættulegt að fá fólk til landsins sem hugsar öðruvísi.

Lifið í friði.

eirðarleysi

Nú er Sólrún í flugvélinni með fólki sem hún þekkir lítið sem ekkert og ég enn minna. Skrýtin tilfinning. Hún var hress og hugrökk í morgun skv. ömmunni og fór vel á með henni og samferðafólkinu þegar þau hittust í kaffi í gær.
Mér líður svo skringilega, það bærast alls konar tilfinningar í brjósti mér eins og þær að enginn annar en ég geti sinnt þörfum barna minna. Afar óheilbrigður hugsunarháttur kviknar inni í móðurinni þegar fylgjan fer út. Einhvers konar frumskógareðli, maður veit að maður getur breyst í villidýr ef einhver gerir barninu eitthvað og maður ákveður að barnið muni aldrei neitt henda.
Nemó-myndin fjallar einmitt um þetta: „Ef aldrei neitt má koma fyrir hann… þá kemur aldrei neitt fyrir hann“ segir Dóra og vorkennir Nemó mikið.
Yfirleitt tekst foreldrum að hrista af sér þessar hugsanir en þær eru þarna einhvers staðar niðurbældar og brjótast upp á yfirborðið á ólíklegustu tímum. Það þýðir ekkert fyrir mig að hugga mig við að allt sé í lagi, mér líður hörmulega og mun ekki líða betur fyrr en hún er komin í fangið á mér. Ég veit að fólkið mun segja mér að allt hafi gengið vel. Ég veit að allt gengur vel. En ég er óhemja og mér er sama hvort allt gengur vel eða ekki, barnið mitt á ekkert að vera þarna með ókunnugu fólki.

Ég er búin að hengja upp úr tveimur vélum í morgun og sú þriðja er á fullu að vinda. Mér tókst þá alla vega að virkja eirðarleysið í eitthvað gagnlegt.

Milli þvottaupphenginga fletti ég upp hlut sem hefur verið að vefjast fyrir mér í smá tíma. Hryssan skrifaði um daginn að maður ætti að segja: Hafa gaman AF e-u. Mér hefur alltaf fundist það eiga að vera þannig, en hef í einhvern tíma skrifað að hafa gaman AÐ eftir að ákveðin kona leiðrétti það hjá mér í tölvupósti. Hm. Svona á maður ekki alltaf að trúa öllu án þess að athuga það. Ég á hina frábæru bók ORÐASTAÐUR og þar stendur að maður HAFI GAMAN AF bókum, hestum… en samt FINNST eða ÞYKIR manni GAMAN AÐ handavinnu. Þarna hef ég það. Þess vegna er bloggið mitt áreiðanlega fullt af þessari villu. Á ég að lesa það allt aftur? Held ég nenni því ekki. En rosalega þykir mér leiðinlegt að hafa vaðið í villu í þennan tíma.

Svo fletti ég öðru orði upp í Orðabók Menningarsjóðs sem ég fékk í fermingargjöf: Uppreist þýðir uppreisn. Skrýtið. Orðið uppreistarmaður hnaut ég um í formála Kristjáns Karlssonar að (eða af?) kvæða- og greinasafni Steins Steinarrs. Ég er á milli bóka núna og ákvað að lesa Stein enn og aftur.

Lifið í friði og lifi uppreistin.

Sóla á Íslandi

Og enn og aftur er það fyrirsögnin sem er tengill. Þetta er albúm litlu frænku okkar, Soffíu, sem hefur leikið sér við Sólrúnu meðan hún hefur verið á Íslandi. Gaman að bera saman klæðaburðinn á henni þarna og hér úti (sjá tengilinn í fyrirsögninni hér að neðan).
Dvölin hefur gengið vel, hún fékk að hitta Elmar og þau voru eins og versta kærustupar allan tímann, skilst mér. Svo hefur hún verið að dúlla sér með afa og ömmu og öllum hinum. Olga María hefur verið dugleg að fara með hana á róló og ég held að þau hafi farið í sund á hverjum degi. Frekar abbó út í það. Hef ég ekki skrifað hér áður að sundlaugarnar eru það eina, EINA, sem ég sakna frá Íslandi fyrir utan vitanlega fólkið? Íslenskar sundlaugar eru alger paradís og eiga sér engan sinn líka annars staðar í heiminum. Dugar ekki til að fá mig til að flytja heim, en ég sakna þess oft að komast ekki í laugina á heitum sumardögum. Laugarnar hér eru sæmilegar en oftast ískaldar og afar mikill klór í þeim. Enda fer enginn í almennilega sturtu, öll nekt bönnuð, m.a.s. í búningsklefunum.
En Sólrún kemur heim á morgun. Við hlökkum svo til að fá hana að ég er eiginlega frá mér í dag. Veit ekki hvað ég á af mér að gera. Hún segist hins vegar ekki ætla að koma, svo gaman þykir henni að láta dekra við sig þarna á Fróni.
Hennar bíður hins vegar næstum fullbúið dúkkuhús. Var að saga niður litla kubba í morgun og get varla hamrað á lyklaborðið fyrir verkjum í höndum eftir aðfarirnar. Þó ég muni vel eftir því sem ég lærði í smíði: Láta sögina vinna verkið. Bara á ekki neitt til að klemma spýturnar meðan ég saga þær svo ég þarf að halda þeim sjálf. Það er erfitt.

Lifið í friði.