Yfirlýsing (það var þá aldrei)

Í gær fór ég í góða gönguferð í sveitinni. Ferðin tók um 5 og 1/2 klukkustund og gengu börnin mín þetta með mér eins og ekkert væri. Það hjálpaði vitanlega til að við vorum 5 fullorðin og 5 krakkar á aldrinum 6 – 9 ára, ég er ekki viss um að Kári hefði verið svona hughraustur ef hann hefði bara verið með mömmu sinni og systur. Krakkarnir voru aðframkomnir af þreytu í lestinni á leiðinni til baka, en það vorum við fullorðna fólkið líka.
Þegar ég gekk uppi á heiðinni fyrir ofan þorpið Auvers sur Oise, síðasta dvalarstað Van Gogh, fór ég að pæla í þessu með að vera að blogga á tveimur stöðum, vesen að birta færslurnar tvisvar, asnalegt að vera með athugasemdir á tveimur stöðum o.s.frv. Í raun ekkert nema gallar við þetta.

Og hefst þá yfirlýsingin (ha ha, mig grunaði ekki að ég fengi tækifæri til þess að gefa út yfirlýsingu svona fljótlega eftir að hafa rætt um ofurmikilvæga jafnaldra og yfirlýsingar þeirra):

Ég hef tekið þá ákvörðun að færa mig alfarið yfir á Eyjuna.
Ég sé að ein af mínum elstu og bestu bloggvinkonum ákvað þetta sama í gær. Líkt og hún, vona ég að mínir góðu lesendur, sérstaklega þið sem svarið mér stundum til baka, fylgið mér þangað yfir. Kannski ég fari bara líka að gráta ef ekki. Ég er drullufeimin þarna hinum megin en mér finnst samt eins og ég eigi eftir að ná að fóta mig þar. Við sjáum þá bara til og ég get alltaf komið aftur hingað, eins og fyrrnefnd vinkona bendir á.

Yfirlýsingu lýkur.

Má ekki alveg nota forskeytið drullu- í svona alvöru yfirlýsingar? Það er líklega merki um komplexa en ég hef svo sem enga ástæðu til að fela þá.

Lifið í friði.

skandall á dag

kemur skapinu ekki í lag. Maðurinn minn er farinn að spyrja mig áður en ég opna munninn: Jæja, hvaða skandall á Íslandi í dag? Og einmitt í dag get ég sagt honum fyrrverandi bekkjarbróðir minn leiki aðalhlutverkið og hafi sent frá sér yfirlýsingu. Mér finnst ég alltaf svo gömul þegar fyrrverandi skólafélagar eru partur af aksjóninni þarna uppfrá. Enda er ég kannski bara gömul. Er maður ekki lagalega orðinn miðaldra þegar maður verður fertugur? Eða gerist það kannski fyrr og missti ég þá af því? Ég tala alltaf um mig sem stelpu og miða enn við að fólk sem er aðeins eldra en ég hljóti að vera um þrítugt. Er ég í afneitun?

Ég myndi alla vega detta niður dauð úr hlátri ef mér byðist að verða seðlabankaráðsmeðlimur.

Lifið í friði.

meira af brjóstum

Síðari greinin er alls ekki síðri. Mjög spennandi pæling og ég þarf greinilega að spá meira í þetta með leggina og rakhnífinn. Reyndar þjáist ég ekki við raksturinn svo þetta er ekki alveg jafnóhugnaleg undirgefni. En samt, af hverju mega konur ekki vera með hár á líkamanum? Og af hverju í ósköpunum er þessi krafa um hárleysi m.a.s. farin að smitast yfir á karlmenn?

Lifið í friði.

af draumsýnum og köldum veruleika húss í Lúx

Undanfarið hef ég leikið mér að þeirri hugmynd að verða einn af þýðendum íslenska hópsins í Brussel þegar þar að kemur. Ég þýddi dágóðan slatta af dóms- og lagaskjölum á síðasta ári og hef verið að spá í að láta lokaverkefnið mitt vera eitthvað í tengslum við Evrópubandalagiðsambandið (ég VERÐ þá að fara að læra þetta). Þar sem ég er mikill aðdáandi The Secret (þið ráðið því alfarið hvort þið trúið þessu eða fattið djókið) hef ég einbeitt mér að því að sjá mig koma heim úr vinnunni í fallegt einbýlishús rétt fyrir utan Brussel, með góðum garði, sundlaug og börnin svo glöð og kát í áhyggjuleysi sínu og maðurinn minn veifar mér úr vinnustofunni sinni þar sem hann situr við bókapökkun eftir góðan söludag.

Það runnu heldur betur á mig tvær grímur þegar ég frétti hvað hún Caroline vinkona vinar míns er farin að gera. Hún er þýskur arkitekt og var að fá vinnu við 300 milljóna evru verkefni í Lúxembúrg, fyrir Evrópusambandið (sko, í fyrsta!) sem ætlar að vera með þýðingamiðstöð sína þar. Ég veit ekki hversu oft ég fór í gegnum Lúx á sínum tíma, til að komast svo með lest til Parísar. En ég veit að ég ætla ekki, ekki að síkreta mér hús og garð í því krummaskuði. Það er ekki einu sinni flogið þangað lengur frá Íslandi!

Spurningin er þá hvort ég á að venda aftur yfir í bókmenntadraumana, eða hvort ég eigi bara að stefna hærra eins og mér var bent á að gera á dögunum: ég er ekki lengur að koma heim eftir spennandi dag í þýðingum, heldur eftir strembin fundahöld með öllum hinum sendiherrunum eða hvað sem bossarnir í Brussel eru kallaðir.

Lifið í friði.

af brjóstum

Djöfull er ég ánægð með þessa grein á Hugsandi. Alveg mátulega fræðileg án þess að maður hætti að skilja. Bíð spennt eftir framhaldinu og grufla í heilanum á sjálfri mér varðandi það hvers vegna ég fór allt í einu að raka á mér leggina nýlega. Get ekki skýrt það. Atbeinið eða formgerðin?

Lifið í friði.

fótbolti og grenjandi nagli

Fyrsta fótboltaæfingin í dag. Kári mætti í íslenska landsliðsbúningnum með eftirnafninu sínu, GENEVOIS, aftan á. Ekkert smá flottur. Þjálfarinn heitir Pablo, afalegur karl frá Chile sem spurði okkur strax hvað við gerðum og vill fá kort frá manninum mínum því konan hans kaupir bækur. Þetta er mjög óvanaleg hegðun í Frakklandi, alltaf mikið laumuspil hvað fólk gerir, hver launin eru og allt það. Fyrir forvitna konu eins og mig heufur þetta verið hálfgerð þjáning, t.d. erfitt að komast að því hvað nágrannarnir gera. Þarf mikla slægð og spurningaflóð til að fá það á hreint. Ég er strax farin að spá í að nota bara sömu taktík og Pablo, beita fyrir mig sterkum hreim með erlendum orðum inn á milli og bara spyrja hreint út áður en viðmælandinn hefur náð að koma sér í samræðugírinn og gæti þá náð að humma spurninguna fram af sér (sem er listgrein sem mig hefur líka alltaf langað að ná valdi á). Allt í skjóli þess að ég sé útlendingur.
Hinn íslenski Genevois gafst upp á miðri æfingu og fór að gráta vegna þreytu. Hann var tekinn í fangið og horfði aðeins á, en fór svo aftur inn á völlinn og segist ætla að mæta næst. Eins gott að hann standi við það, við þurftum að borga ársgjaldið strax og er víst ekki smuga að fá endurgreiðslu.
Í fótboltaskólanum er greinilega ekki verið að setja H1N1 fyrir sig, allir heilsuðu manni með handabandi og vatnsflöskur gengu á milli leikmanna á æfingunni. Í barnaskólanum var ákveðið að hætta öllum handaböndum, hætta að nota handklæði og hvert barn kemur með sína vatnsflösku í skólann sem það getur svo fyllt á úr krananum. Skólanum má loka ef þrjú börn verða veik.

Ég er svo búin að fá það á hreint að konan á 2. hæð fékk þennan svínslega vírus. Hún liggur enn á spítala og er með slöngur í hálsinum. Getur opnað augun og hefur náð einhverju sambandi við bróður sinn. Hún virðist því ekki heilasködduð. Við höfum hitt bæði afann og pabbann og þeir segja að hún sé úr lífshættu. En hún á enn langt í land. Dóttir hennar opnaði hurðina þegar ég var að klöngrast upp með poka um daginn og sagði “mamma, mamma”. Ég grenjaði alla leiðina upp til mín og lengur. En ég er orðin þannig að ég grenja yfir fáránlegustu hlutum. Ég hélt að það tilheyrði bara óléttunni en nú eru rétt tæp 6 ár síðan ég ungaði síðara barninu út, bráir þetta ekkert af svona alvöru nöglum eins og ég þykist alltaf vera?

Lifið í friði.

að vera eða vera ekki memm

Eftir fyrsta skóladaginn í 6 ára bekk, tilkynnti Kári okkur hróðugur að hann hefði eignast vin, Sam. Hann væri nefnilega líka aðdáandi Star Wars. Þannig borgaði blessaður Svarthöfðabolurinn sig upp á einum degi.
Ég var búin að vera með ör-pínu-smá-litlar áhyggjur af því að Kári einangraðist úti í horni í nýja skólanum. Flest krakkanna voru saman í leikskóla líka, bara örfá sem bætast við úr öðrum hverfum, eins og Kári. Hann er frekar mikill einfari í hóp og tekur sér tíma í að kynnast fólki. Hann er mjög opinn og ræðinn heima við, en þagði næstum heilan vetur í leikskólanum, ef ég man rétt. Seinni tvö árin lék hann sér svo eingöngu við Basil sem er ári yngri og dálítið seinn til, bæði í tali og hreyfingum. Basil er nú einn á síðasta ári í gamla skólanum og fer ekki sögum af því hvernig honum gengur. Svarthöfði reddaði þessu fyrir Kára (og um leið mig).
Í morgun klæddi Kári sig svo í ósamstæða sokka, parið á móti því sem hann var í um helgina. Ég benti honum varlega á að kannski myndu einhverjir krakkar hlæja að honum í skólanum, hann fékk strax hálfgerða skeifu og skipti yfir í samstætt par.
Mér finnst smart að vera í ósamstæðum sokkum, mér finnst töff að geta verið í fötum sem öðrum þykir kannski skrýtin, ég leik mér að því að sjokkera í litasamsetningum sjálf. En mér finnst það vera skylda mín að vernda sniðugu börnin mín gegn stríðni. Ég gleymi aldrei vonsvikni Sólrúnar þegar hún var tekin í gegn í frímínútum fyrir íslensku húfuna sem hló. Húfan var eftir það eingöngu notuð í fríum eða um helgar og þó það sé svekkjandi, er þetta sjálfsögð vörn lítils barns gegn hættunni á því að lenda einangrað úti í horni á skólalóðinni.
Það er engin furða að foreldrar séu stressaðir þegar krakkarnir byrja í skólanum á haustin. Það er ekkert rosalega erfitt að rifja upp ljótar senur úr lífinu í skólanum. Jafnvel fyrir okkur sem sluppum að mestu leyti vel. Þetta er harður heimur og það byrjar snemma.

Lifið í friði.

af ótímabærum andlátsfréttum

Ég tel mig beita gagnrýnni hugsun nokkuð skipulega. Ég treysti fjölmiðlum ekki og hef ekki gert það síðan Broddi Broddason útskýrði fyrir okkur bláeygum 15 – 16 ára stúlkunum í 3.A, að þó að Dagblaðið segðist frjálst og óháð, væri það engin garantí fyrir því að það væri frjálst og óháð. Hann sáði fræi í frjóan svörð (damn, ég var að nota þetta í þýðingunni í gær, af hverju á ég ekki Með allt á hreinu á geisladisk?) og opnaði augu mín fyrir auglýsingaskrumi og því að vera á varðbergi gagnvart fjölmiðlum. Ég var þá þegar búin að átta mig á ýmsu sjálf, enda voru Þjóðviljinn og Mogginn báðir keyptir á mínu heimili og oft áhugavert að bera saman framsetningu þeirra á ákveðnum fréttum.
En ég er komin út í langloku í staðinn fyrir að segja bara það sem ég ætlaði að segja: Það er sífellt verið að boða andlát Laugavegarins. Það er hamrað á því að Laugavegurinn sé dauður. Ég viðurkenni það að þó ég hafi átt góðar stundir á terrössunni Hljómalind í sumar og borðað ágætan burrito á Santa Maria og keypt langflottustu bolina á börnin hjá Ranimosk, fannst mér Laugavegurinn í frekar trist ástandi, og benti til dæmis túristum sem ég ferjaði á gistiheimili borgarinnar ósjálfrátt á Skólavörðustíginn sem aðalgötu bæjarins. Í raun var ég búin að samþykkja að Laugavegurinn væri dauður. Laugavegurinn er kannski í lægð, enda er allt fokking þjóðfélagið í lægð. Sem betur fer berst gott fólk fyrir því að lífga upp á þessa gömlu drottningu. Í dag er m.a.s. blásið til hátíðar og bílunum ekki boðið með. Allir ætla að mæta, er það ekki? En ekki gleyma samt að fara og mótmæla eyðileggingu á Ingólfstorgi og gamla Sigtúni/Nasa. Tónleikar á Ingólfstorgi kl. 14.

Lifið í friði.

Ahwé ma’ hel – Café turc

Fékk skyndilega löngun í kardimommukaffi eins og er borið fram í N-Afríku, Tyrklandi o.s.frv.

Potturinn sem er notaður er lítill og mjór málmpottur (kopar), langur upp, með skafti: Rakweh. Líklega hægt að svindla með einhverjum smápotti, hef ekki prófað það því ég á Rakweh.

Fyrir fjóra litla bolla:

5 bollar af vatni
4 teskeiðar af fínmöluðu kaffi
sykur og kardimommur eftir smekk

Hita vatnið á meðalhita með sykrinum og hrært í. Um leið og fer að sjóða er potturinn tekinn af hellunni og kaffinu bætt út í.
Hrært.
Sett aftur á helluna og sett á vægan hita og suðan aftur látin koma upp, myndast froða eins og þegar mjólk er soðin, leyfa aðeins að lyftast upp. Taka af hellunni og hræra í með skeið.
Endurtakið tvisvar í viðbót.
(suðan sumsé látin koma upp fjórum sinnum, fyrst án kaffis og svo þrisvar með kaffi).

Látið svo bíða meðan kaffið sest á botninn.

Kaffið er tilbúið!

p.s. Ef þið viljið heldur Ahwé bala hel, sleppið þið einfaldlega kardimommunum.

Lifið í friði.

spjátrungur – gestalisti – veðurlýsing

Á fyrsta skóladeginum eru börnin öll voðalega sæt og fín og í raun finnst mér mun meira spennandi að mæla foreldrana út. Sumir eru uppstrílaðir og fínir. Í sexárabekkjarsetningunni í dag voru tvö í teinóttum fötum, það vakti vitanlega sérstaklega athygli mína. Karlinn var sérlega spjátrungslegur í svörtum jakka og teinóttum buxum, ofurtámjóum skóm, fölbleikri skyrtu og með blómaskreytt pastellitað bindi. Hann er lágvaxinn og ljós yfirlitum, með mjög stutt hár, þó ekki kiwi-klippinguna, en því sem næst, og svo vel snyrt skegg að það hlýtur að hafa verið gert í morgun. Þessi maður gersigraði keppnina Best tilhafða foreldrið og skaut nokkrum meikdollum með áberandi skartgripi ref fyrir rass.
Aðrir vöktu svo sem ekki athygli fyrir neitt sérstakt, bara svona nokkuð eðlilegt litróf af fólkinu í Copavogure.

Og nú sit ég hérna ein heima og reyni að klambra saman gestalista fyrir fertugsafmælið. Það er hægara sagt en gert. Ég þekki of marga og í adressubókinni minni hafa myndast alls konar misgrá svæði. Og svo er það sú leiðindastaðreynd að ég verð að halda þetta hér heima, í mínum 70 fermetrum án garðs né svala. Það flækir málið, þyrfti eiginlega að takmarka þetta. Á móti kemur að nokkuð öruggt er að ég mun fá mikið af neikvæðum svörum frá Íslandi.

Sem minnir mig á: Ef þið eruð á Facebook, er alveg þess virði að kíkja á samræður hjá Málræktarklúbbnum um neikvætt og jákvætt frá því á þriðjudaginn.

Haustið ákvað að koma til Parísar þann 1. september prontó. Það snöggkólnaði, rigndi mikið þann daginn og hefur verið skýjað síðan. Í dag blæs vindurinn þannig að hlerarnir nötra utan á húsinu.

Lifið í friði.